İstanbul'da Kadıköy'de...bir arkadaşımın kliniğinde... jaluzinin izin verdiği boşluklardan,bulunduğum binanın çevresini saran binaları izliyorum...
güneş bir günü daha bitirmiş olmanın verdiği huzurla batmaya hazırlanırken,ben somut olarak gördüğüm dünyamı enlemlere ayrılmış huzurun gidişine bakıyorum.Bir yandan iç huzuru bulmaya çabalarken aslında hayatımın da şeritler halinde ki net olmayan bu görüntü gibi olduğunu farkedip hayıflanıyorum.
Uzun zamandır bir sürü haller içinde halim... Çoğu zaman vakur genç bir kadın,bazen de deli dolu şen şakrak, göz bebeklerinden piçlik akan şımarık bir kız...
Buraya geldim, evet geldim hem de henüz mutlu olup olmadığımı anlayamadığım bir gerçeğin gidişatını görmek için...
Evet İstanbuldayım çünkü anlamak istiyorum içimde olmaması gereken boşluğun varlığını yakından görmek için...
Çünkü sen istedin,ben de geldim, ama sadece geldim,yanıma almadan hiç bir duygumu...
Bu ne biçim hamuşuk demiştin bana.Oysa ben artık susmak istemiyorum, dediğin gibi aşkı sadece içimde aramak da istemiyorum.Ruhumda büyüttüğüm bir hissiyat var zaten ben istiyorum ki bu bir başkasıyla şekillensin.
Geldim...şekli verebilecek güçte olup olmadığının kararını vermeye geldim...
sen o musun?