Hafif ruh hastası kendi heyecanıyla yaşamayı öğrenmiş bir kızın kısa süreli YENİ HAYAT'ına adapte olma yazısı bu.
Zihnimde okadar sözcük çarpışı duruyor ki bir tanesini bile yakalayamıyorum 2 satır yazmak için,facebookta dolanan herşeyi bahseden adam gibi alakasız şeyler karalıyorum sonrada vazgeçip herşeyi siliyorum ama bu sefer RAHATTAYIM,ne olursa olsun bitecek bu yazı, çok içimden geldi çünkü.
Yaklaşık 15 gün önce kendimi paldır küldür Alaçatıya attım ,yelkenimle başına buyruk bir rota çiziyorum şu aralar.Ailemden uzak bana verilen küçük ama sevimli kulübemde huzurluyum.
Sabah 9 akşam 7 çalışmak hiç bukadar iyi gelmemişti bedenime, oysaki ben önceleri iş stresinden akşamları hemen sızmak isteyen bir şahsiyetken şimdi geç saatlere kadar oturup çoğu akşamda yaptığım yeni işin nimetlerinden yararlanı verilen konser biletlerini değerlendiren alkolümtırak gecelerin bana mısın demediği biri oluverdim.
Yepyeni yüzlerle tanışıyorum,yeni sözcükler katıyorum sözlüğüme,okuyorum,bazen de atıyorum kendimi suya rüzgara göre ayarlıyorum yelkenimi ve mavinin huzurunda kendimle uzlaşmaya çalışıyorum.Karnım acıkınca da atlıyorum sarı küçük motoruma hoppala şevkici kumruya
Bünyemin aslında hiç de alışkın olmadığı alkol fink atıyor damarlarımda hemen hemen her gece ,ama kusamıyorum zihnimde ki ruhumu kemiren sarhoşluğumu.
Çok ihtiyacım olan bir dönemden geçiyorum KALLABALIK İÇİNDE VAROLAN YALNIZLIĞIMIN tadını çıkarıyorum,Hayatıma yöne verecek olan almam gereken kararların verileceği yerdeyim, bu yüzden geldim buraya.Askıya aldığım soru işaretlerinin yanıtını yeni hayatım sunacak bana, hissediyorum.
Hiç bitmeyecek kendini gerçekleştirme çabalarımın bir kısım basamağını burada çıkmayı planlıyorum ve burası bu iş için biçilmiş kaftan.2 gündür mensturasyon dönemimde olmamama rağmen garip bir hassasiyet içerisindeyim,gizli saklı verilmiş randevu misali odama her gelişimde hazırolda bekleyen gözyaşlarımla yakalıyorum kendimi.Acı çekmeden rahata kavuşmuyor ruh biliyorum ve 7 aydır kendi kendime geliştirdiğim sabır erdemimle başaçıkmaya çabalıyorum bu durumla.Oysaki bi filozofun '' ACI ÇEKMEK BİR YANLIŞ ANLAMADIR'' sözü dansediyor zihnimde yıllardır...keşke her hoşumuza giden dansı bu kadar kolay uygulayabilsek.
Bir süre önce zihnim bir yerlere savruldu yüreğim ise savrulamadan tuz buz oldu kaldığı yerde ve ben bir umut burada kırıkları toparlamaya çabalıyorum , eski özüne kavuşması için ruhumun.Sistematik bir şekilde duyarsızlaştırmaya çalışıyorum kendimi bu yüzden hiç alışık olmadığım duygusal yalnızlığımın devamını sağlıyorum 7 aydır,TEK BAŞIMA DA HİÇ BİR YERE TUTUNMADAN AYAĞA KALKABİLMENİN ispatını veriyorum kendi kendime.Aslında hayatım okadar değişime uğradı ki beni emekli edebilecek varolan garanti işimi terkettim bi deli cesaretiyle ve bi 10 gün sonra da yüreğimi dolduran hissiyatı uğurladım ruhumdan...Ama SOR BANA PİŞMAN MIYIM... HAYIRR O BENİ BAĞLAR BEN YİNE DURMAM...
Uzun bir süredir SUSUYORUM...duruyorum... beni incitmeye,kışkırtmaya çabalayan eylemlerine tepkisiz kalıyorum.Bahsedilen herşeyden haberim var sadece dinliyorum içim cız ede ede...Ortada bir yanlış var ve yanlışı yapan yanar,ortada bir gerçek var gerçeği gören de var arkasında mercek var ve muhtelif sakıncalar...Ama lütfen sende hissetmeye çalış içindeki insanı ve kendi fenomeninden çıkı empati kurmaya çabala,ben kimseye düşman değilim.
Okadar şanslıyım ki çok iyi dostlar biriktirdim ve şebonun da dediği gibi hepsi ailem oldu.Birbirini koşulsuz kabul eden tayfamla 2 yılın özlemini giderdim son 7 aydır ve sanırım biraz da bokunu çıkardık bu durumun şimdi serinleme süresindeyiz,hafta sonu kaçamaklarımızı saymazsak
Sanırım yavaş yavaş sona geliyorum bu yazının,hala sözcükler çarpışı duruyor zihnimde, yakalayabildiklerim bunlar.
Çok az kaldı,bitecek, ara ara gelen bu hastalığın semptomlarını çözebilitem arttı en azından ve bir sonra ki etab da yeniden nüksetmemesi için yapılması gereken şeyler olacak
ve biliyorum, hissediyorum
HERŞEY ÇOK GÜZEL OLACAK...