Tüm hücrelerimizle akı gittiğimiz yaşam mı, bizleri acıtan ?
yoksa kendi kendimizi bıçakladığımız bir düş mü kanımızı donduran ?
İnsanlar hep kendi üstlerine mi yıkılırlar kendi omuzlarına tırmanmaya çalışırken?

Yoksa acıtan inandığımız sevgiler mi ya da inandırıldığımız
''iyi oynanmış sahne oyunları’’ misali
Kandırıldık mı acaba kana kana içtiğimiz ve her nefes alışımızda ismini hecelediğimiz o sevgilere?

Bir papatya kendi başına yapraklarını koparıyor solup gitmemek için, nehrin kenarında.
Oysa su ona o kadar yakın ki
kendi ölümünü hazırlarken...