Ağzının tadı olan var mı?

Keyfi yerinde olan?

Bi mutsuzluk...

Bi bezginlik...

Bi keder hâkim ortalığa.

Havada hüzün asılı sanki.

Gülümsemiyor kimse...

Veya, patlar gibi gülüyor.

Olur olmaz ağlıyor sonra.

Bak mesela, grizudan ölen 19 gariban madenciyi emekli etmişler, ödül olarak Bursa’da... Halbuki, 6 tanesi zaten emekli... Emekli maaşı yetmediği için inmiş taa 220 metre aşağıya.

Dramımız komik.

Komedimiz trajik.

Vicdanlar sağırlaştı.

Duygular kataraktlı.

Bi bıkkınlık, bi güvensizlik...

Ve, kesif korku.

Molotof mu yiyeceğiz otobüste?

Şu herif canlı bomba mı yoksa?

Bir yandan terk edilmişlik hissi...

Yalnızlık tarifsiz.

Bir yandan garip bir merak...

Aleviymiş Ayşe.

Duydun mu, Kürt’müş İbrahim.

Bi taraftan geçmişe özlem.

Bi taraftan gelecekten endişe.

Çocuklarımız n’olacak filan.

18 yaşında karamsar.

78 yaşında huzursuz.

Şeytan diyor...

Tası tarağı topla, çek git!

Gitsen, gidemezsin.

Kalsan, manasız.

*

Hiçbir yere giden oyuncak trenin yolcuları gibiyiz, dön dolaş, aynı yer.

Aynı çaresizlik.

*

Ne Anayasa Mahkemesi çözebilir bu işi, ne savcı, ne polis, ne de bana göre işlevini yitirmiş olan Meclis... Ne seçim tarihi kimsenin umurunda, ne de rekor ikramiye ve şıkırtılı hayaller vaat eden piyango.

*


Yılbaşına, taze umutlara 2 hafta kalmış ama, sanırsın 2 asır ötede... Psikiyatra ihtiyacı var Türkiye’nin. Toplu terapiye.

Yılmaz ÖZDİL
[link]

Aşksız geçen bir ömür beyhude yaşanmıştır. Acaba ilahi aşk peşinde mi koşmalıyım, yoksa dünyevi, semavi ya da cismani diye sorma!
Ayrımlar ayrımları doğurur.
Aşk’ın hiçbir sıfat ve tamlamaya ihtiyacı yoktur.
Başlı başına bir dünyadır aşk. Ya tam ortasındasındır, merkezinde ya da dışındasındır, hasretinde..

İstanbul'da Kadıköy'de...bir arkadaşımın kliniğinde... jaluzinin izin verdiği boşluklardan,bulunduğum binanın çevresini saran binaları izliyorum...
güneş bir günü daha bitirmiş olmanın verdiği huzurla batmaya hazırlanırken,ben somut olarak gördüğüm dünyamı enlemlere ayrılmış huzurun gidişine bakıyorum.Bir yandan iç huzuru bulmaya çabalarken aslında hayatımın da şeritler halinde ki net olmayan bu görüntü gibi olduğunu farkedip hayıflanıyorum.
Uzun zamandır bir sürü haller içinde halim... Çoğu zaman vakur genç bir kadın,bazen de deli dolu şen şakrak, göz bebeklerinden piçlik akan şımarık bir kız...
Buraya geldim, evet geldim hem de henüz mutlu olup olmadığımı anlayamadığım bir gerçeğin gidişatını görmek için...
Evet İstanbuldayım çünkü anlamak istiyorum içimde olmaması gereken boşluğun varlığını yakından görmek için...
Çünkü sen istedin,ben de geldim, ama sadece geldim,yanıma almadan hiç bir duygumu...
Bu ne biçim hamuşuk demiştin bana.Oysa ben artık susmak istemiyorum, dediğin gibi aşkı sadece içimde aramak da istemiyorum.Ruhumda büyüttüğüm bir hissiyat var zaten ben istiyorum ki bu bir başkasıyla şekillensin.
Geldim...şekli verebilecek güçte olup olmadığının kararını vermeye geldim...
sen o musun?

Aklın kimyası ile aşkın kimyası başkadır.Akıl temkinlidir.Korka korka atar adımlarını."Aman sakın kendini" diye tembihler.Halbuki aşk öyle mi?Onun tek dediği"Bırak kendini ko gitsin"Akıl kolay kolay yıkılmaz.Aşk ise kendini yıratır,harap düşer.Halbuki hazineler ve defineler yıkıntılar arasında olur.
NE VARSA HARAP BİR KALPTE VAR...

Hakk'ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol.
Bırak hayat sana rağmen değil,seninle beraber aksın.
"Düzenim bozulur,hayatımın altı üstüne gelir" diye endişe etme.
Nerden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını...